آموزش دفاع شخصی در اصفهان با استاد کچوئی

شاخص های مربیان موفق

شاخص های مربیان موفق

سه ویژگی مربیان موفق عبارت است از:

دانش و تجربه

توانایی آموزش

انگیزه لازم

دانش و تجربه

هرچه مربیان دانش و تجربه بیش­تری در مهارت­ های پایه­ ی رشته ورزشی خود داشته باشند و شیوه­ های مربی­ گری صحیح را خوب بدانند، نه تنها درصد کسب موفقیت­ های قهرمانی تیم­ های­شان بالاتر می­رود، بلکه دیگر ورزشکاران غیرقهرمان را نیز بهتر تربیت کرده و افراد زیادتری را به مکان­ ها و میادین ورزشی جذب می­کنند، که این امر خود تاثیر مثبتی در هنجارسازی اجتماعی و بُعد ورزش همگانی دارد.

مربی­ ها اطلاعات فنی خود را که در پس سال­ها تجربه؛ با شرکت در مسابقات (ملی- جهانی) در مقام بازیکن، کمک مربی، مربی، داور و... به ­دست آورده باید با مطالعه و پژوهش، تحصیل، و شرکت در کلاس­های بازآموزی و... بالا ببرد. او هم­چنین باید با الگوبرداری از تیم­ ها و مربی­ های موفق دیگر نسبت به ارتقا سطح دانش خود بکوشد.

توانایی آموزش

دانش و تجارب ورزشی به­ تنهایی برای مربی ­گری کافی نیست، چون مربی هر چه­ قدر هم دانا و با تجربه باشد، اگر توانایی انتقال تجارب ورزشی و قدرت آموزش نداشته باشد، قطعا قادر به­ جذب افراد، تربیت ورزشکار و کسب موفقیت­ های ورزشی نخواهد بود.

مربی توانا باید از روابط عمومی خوبی برخوردار بوده و هم­چنین جاذبه­ ی فردی (شخصیتی) او ضریب بالایی داشته باشد، دیگر این­که مهارت کلامی و بیان خوبی هم داشته باشد تا بتواند با مهربانی و نفوذ در دل ورزشکاران انگیزه­ های آنان را تقویت نماید. البته شایان ذکر است که مربی برای آموزش مطلوب احتیاج به فیزیک بدنی معقول و مقبول نیز دارد (درحد سن وسال) او باید بتواند به ­نحو مطلوب ورزشکاران زیردست خود را مدیریت کند.

انگیزه­ی لازم

دانش و تجربه­ ی مربی به­ اضافه­ ی توانایی آموزش در فقدان مولفه ­ی سوم (انگیزه مربی­ گری) برای رسیدن به جایگاه یک مربی نمونه کافی نیستند. مربی باید به تمرین دادن، آموزش و سروکله زدن با ورزشکاران علاقه­ مند باشد. او باید به ورزش به­ طورعام و به رشته­ ی ورزشی خود به­ طورخاص علاقه داشته باشد. مربی باید شور و هیجان کار با ورزشکاران و جوانان و بازی و مسابقه در وجودش قلیان کند. روحیه و الگوی ذهنی یک مربی موفق بر چارچوب مثبت ­اندیشی بنا شده است. چون درسایه­ ی انگیزه­ی روانی مثبت، انرژی لازم برای تربیت ورزشکاران فراهم می­گردد، و مثلث دانش و آموزش و انگیزه تکمیل می­گردد.

دانش آموزش

انگیزه

شناخت و انگیزه ­های ورزشکاران

بامطالعات انجام گرفته، مشخص شده که افراد به ­دلایل مختلفی به ورزش روی می­آورند که شاخص­ ترین آن­ها عبارت است از:

1- کسب مقام قهرمانی، شرکت در مسابقات

2- تندرستی و سلامتی، زیبایی و تناسب اندام

3- احساس هویت، محبت از عضویت در یک گروه اجتماعی

مربی دانا در برخورد با بازیکنان و ورزشکاران حاضر در گروه، تیم یا باشگاهش سعی می­کند با استفاده از دانش و تجربه و مهارت­ هایی که دارد انگیزه ­ی واقعی افراد را بشناسد. این شناخت به او کمک می­کند تا ورزشکاران اولا در پست­ های مناسب، دوما در محدوده­ ی علاقه­ ی فردی و سوما به ­میزان توانایی ذهنی­شان در برنامه­ ریزها و طراحی­ های تمرین برای آنان جایگاه صحیحی در نظر بگیرد تا از پتانسیل و ظرفیت ­های درونی­شان به بهترین ­نحو ممکن استفاده شود.

برای رسیدن به این ­منظور مربی­ ها باید برنامه ­ریزی منظمی از اهداف ورزشی خود انجام دهند و میزان پیشرفت هر ورزشکار را زیر نظر بگیرند. بازی­ های تدارکاتی، بین باشگاهی و دوستانه ترتیب دهند و جلسات منظمی برای ارزیابی و بحث پیرامون موارد فوق تشکیل نمایند. و البته ثبت تمام رویدادها- رکوردها- و بازتاب­ های تک ­تک ورزشکاران امری بدیهی است.

مربی باید با استناد به ­تجارب و دانش خود بتواند تفاوت ­های فردی ورزشکاران را در این زمینه تشخیص دهد و آنان را زیر نظر بگیرد. در غیر این­صورت و عدم توجه مربی به خواسته (انگیزه) ورزشکار، ممکن است برنامه­ ی ورزشی را ترتیب دهد که با اهداف درونی ورزشکاران مغایرت داشته باشد، و این خود موجب دلسردی، از دست دادن انگیزه و در نهایت ترک میدان ورزش خواهد شد.

مربی هرقدر هم حرفه­ای باشد بازهم امکان دارد عده­ای از ورزشکاران برنامه­ ی تمرینی و طرحی که او برای آموزش ریخته است را پی­گیری نکنند، بهتر است جهت پیشبرد حرفه مربی ­گری علت و انگیزه آنان را شناخت. (در این زمینه می­توان با تهیه پرسش­نامه و توزیع آن میان ورزشکاران، اطلاعاتی راجع به دلایل عدم شرکت در تمرین یا ترک کلی آن به­ دست آورد).

ویژگی­ های مربیان شاخصی (از دیدگاه ورزشکاران)

1- مشتاق و علاقه­ مند به انجام کار (دارا بودن انگیزه ­ی زیاد)

2- درک استانداردهای لازم و ضروری چه در تمرینات چه در مسابقات

3- آنان نه اهل افراط هستند نه تفریط

4- قدرت جذب و متقاعد ساختن ورزشکاران را در پیروی از خود دارند

5- برای تمام مشکلات به ­صورت علمی و منطقی راه ­حلی می­ یابند

6- حتما کارشناس حرفه­ ای ورزش هستند

7- به­ راحتی قادرند نفس خود را مهار کنند و برآن سلطه داشته باشند

8- از اعتماد به­ نفسی در خور و کامل در انجام کار و اعمال خود برخوردارند

9- تجارب فراوانی در اجرا و شناخت و آنالیز فنون و تاکتیک ­ها دارند

وظیفه ترغیب ورزشکار

مربی در فلسفه­ ی مربی گری خود باید بتواند بازیکنان و ورزشکاران را در دست­یابی و به کارگیری حداکثر ظرفیت توانایی­ های عملی­اش یاری کند. مربی باید بتواند برابری، عدالت، احترام، شایستگی، عقلانیت و تفاهم و... را در ضمیر ورزشکاران نهادینه سازد.

چون اساسا طبق تعریف رییس المپیک: «ورزش می­تواند مدرسه­ ی دلیری، شجاعت، جوانمردی، خلوص، عفت، پاکدامنی، استقامت و انرژی مثبت باشد». (دکتر فیلاارتوس ریس آکادمی المپیک)

یعنی همان­طور که گفته شد مربیان خواسته و ناخواسته بسیاری از مصادیق بارز انسانی را از قبیل شکیبایی و تحمل- همبستگی- احترام به دیگران- بازی دوستانه، برابری، عدم تبعیض، دوستی، رشد خصلت­ های عالیه ­ی اخلاقی و رفتاری و امثال هم را در ورزشکار تقویت می­کند. حتی در مراتبی والاتر صفاتی هم­چون: همت بلند، ترس­ زدایی، ارق ملی، سخاوت، فتوت، تواضع و فروتنی را در او پرورش می­دهند.

به­ طور خاص ورزشکار به مرور زمان دارای قدرتی می­گردد که به دایره ­ی قدرت معروف است؛ با گذشت زمان و کسب تجربه دایره­ ی قدرت ورزشکار در مثلث ادب و احترام و گذشت محصور می­شود به بیانی روشن ­تر او (ورزشکار) دارای مرام پهلوانی و ورزشکاری می­شود که امروزه از آن به اسم «اخلاق ورزشی» نام می­برند.